Hello!
Şu an 39. Haftaya girmiş bulunmaktayım...
Sanırım en yoğun duyguların hissedildiği haftalar 38-40 arası...
Ay nasıl bir ağlama krizleri, nasıl bir ilgi beklentisi içine girildiğini anlatamam...
Sanki benimle prenses gibi ilgilenilmesini bekliyorum, hep bana sarılmasını beni öpmesini falan.
Bundan sonra ki hayatımızın çok değişeceğinin farkındayım, sanırım biraz da korkuyorum. Ona bakabilecek miyim? aynı zamanda kendime ve eşime yeterinde vakit ayırabilecek miyim? Kafamda milyonlarca soru var.
Tabi bir de sorun(lar)...
Kimsenin okumadığından emin olduğum için bildiğiniz günlük\psikolog gibi kullanıyorum burayı :)
Hiç bir şey yolunda gitmiyormuş, sıkışmışlık hissi var içimde...
Beğendiğim şeyleri söylemekten çekindiğim, kalabalığın içinde kaybolduğum sadece eşimle kalmak istediğim aslında sessiz çığlıklar attığım bir dönemdeyim...
Hamilelik depresyonu diye bir şey varmış. Gerçekten dibine kadar yaşıyorum!
Sessizleşme, inatçılık, ben bilirimcilik, ilgi deliliği hepsi var. Aslında bunlar galiba doğurduğum çocuğa en iyi ben bakarım çabalarından. Şu an eleştiriye en az açık olduğum dönemdeyim, kimse bana laf söylemesin sadece sevsin :)
Hee bir de şöyle bir şey var Çınar bey dönmüyor, doğum kanalına girmiyor, bu gidişle sezaryen yolları gözüküyor.
Eşimin ameliyat olması gerekiyor ve her an doğum gerçekleşebilir.
Taşınmamız gerekiyor çünkü kirada oturduğumuz ev satıldı.
Sanırım stres yapacak bir çok şeyim var!
Ama inanıyorum ÇINAR bey gelince hepsi geçecek. Ne demiş büyüklerimiz bebek kısmetiyle gelirmiş...

Yorumlar
Yorum Gönder