Selam Teoride Her Şeyi Bilen Ama Aslında Hiç Bir Şeyi Bilmeyen Anne
Yeniden Selam,
Şu an itibari ile içimdeki minik oğlan 32 hafta 4 günlük.
Tabi bizim bir oğlumuz daha var Alex. Onu söylemeden geçemeyeceğim tatlı pofuduk kedimiz...
Bu zaman ne kadar çabuk geçti anlayamıyorum. Sanki daha geçen hafta içim dışıma çıkana kadar kusuyordum.
Hadi size en başından anlatayım..
Bizim minik oğlanı öğrendiğimizde tarih 1 Eylül 2021'di. En son saat gece 22.00'da hastanenin acil kısmında doktorun odasında Ehad'a sarılmış ağlıyordum. Bu arada Ehad anlaşıldığı üzere benim eşim :).
Olay oralardan bugünlere nasıl geldi hiç anlamıyorum. Bugün hastane çantasını hazırlarken bu yazıyı yazmak geldi aklıma.
Evet aşırı kutsal bu görevimiz biz kadınlar için erkeklerden daha farklı ilerliyor ama en azından benim için sadece fizyolojik olarak farklı ilerledi. 10 ile 18. haftalar arası felaket bir mide bulantısı ve kusma atakları, göğüs ve kasık ağrıları olarak. Zaten balık etli biriydim ve karnım daha yeni yeni çıkmaya başladı. Eğer midem bulanmasaydı minik oğlanın orda olduğunu bile anlayamazdım. 8. ayıma kadar çalışmaya devam ettim çünkü hamilelik hastalık değildir.
Öyle genellikle söylenen rahme düştüğü anda üstüme kutsal bir annelik duygusu inmedi. Hala daha annelik güdüleri yüklenmedi vücuduma, ruhuma...
Eğer sizde böyle hissediyorsanız bence kendinizde bir sorun aramayın. Ben çok aradım gereksizmiş. Hatta her doktorumuza gittiğimizde "-ya doktorcuğum ben size gelmediğim sürece hamile gibi hissetmiyorum" derdim. Meğer çok normalmiş.
Bence sadece sağlıklı beslenmek önemli. Peki ben bu işi yapabildim mi kısmen evet kısmen hayır. Tüüüüüüüüm şarküteri ürünlerini yani salam, sosis, sucuk, pastırma vb. işlenmiş ve paketlenmiş şeyleri hayatımdan çıkardım. Ama gelin görün ki çikolata ve cipsi çıkaramadım. Ve tabi Hamburger ne kadar evde yapmaya çalışsak ta o BigMac'i yedim ve yiyorum!
Doğumdan korkuyor muyum? Hayır korkmuyorum. Bu bizim yaratılışımızda var. Biz kadınlar buna göre yaratılmışız ve neden doğalı varken dışardan müdahale edilsin ki? O gelmek istediğinde gelsin, zaten vücudumuz ve içimizde ki minik fasulyeler bizi yönlendirecektir. Doktorlar sadece yardımcı olmalı...
Evet ben bir çocuk gelişimciyim ama inanın neler yaşadığımı ve yaşayacağımı bilmiyorum. Dışardan ebeveynlere teorik kısmını anlatmak ne kadar kolaymış. İşin içine girince o kadar zor oluyor ki..
Bence en zor kısmı ise bebişkonuza isim koymak. Bizim minik oğlanın hala ismi yok! Bu çocuk doğacak ve ismi yok! Önerilere açığız bu arada :)
Sadece önce kendime sonra sizlere söylemek istiyorum.
Harika ve mükemmel bir anne olmayacağım, olamayacağım. Üşengecim ben her şeyi en ince ayrıntısına kadar yapamayacağım biliyorum.
Ama onun arkadaşlarına anlatacağı eğlenceli annesi olacağıma eminim. Tüm sıkıntısını anlatacağı bir anne olacağıma da.
Çünkü benim annem ve babam da öyleydi ve ben onlardan bu şekilde öğrendim. Onlara her zaman yanımda durdukları için bir kez daha teşekkür ederim.
Alex Bey!
Yorumlar
Yorum Gönder